Dlaczego warto doceniać Babcię i Dziadka, póki są obok

21 i 22 stycznia to daty, które w kalendarzu mamy wpisane na czerwono. W przedszkolach trwają próby do przedstawień, na biurkach lądują koślawe laurki, a my nerwowo szukamy w internecie pomysłu na „praktyczny prezent dla seniora”.

Ale gdybyśmy na chwilę zamknęli oczy i cofnęli się do własnego dzieciństwa, co byśmy zobaczyli? Czy pamiętamy markę witamin, które dostali dziadkowie, czy raczej zapach szarlotki, szorstki koc na kolanach dziadka i to specyficzne poczucie bezpieczeństwa, że u nich czas płynie wolniej?

Pusta przestrzeń po „nieśmiertelnych”

Kiedy jesteśmy dziećmi, babcia i dziadek wydają się nam nieśmiertelni. Są jak stałe punkty na mapie – zawsze tam, gdzie ich zostawiliśmy. Jako dorośli rodzice zaczynamy jednak dostrzegać siwe włosy, wolniejszy krok i to, że opowieści, które słyszeliśmy sto razy, nagle stają się dla nas bezcennym archiwum.

Musimy to powiedzieć głośno, choć to boli: kiedyś ich zabraknie. Miejsce przy stole będzie puste, nikt nie zadzwoni z pytaniem, czy dzieci zjadły obiad i nikt nie będzie już wiedział dokładnie tak, jak babcia, jak uratować przesoloną zupę.

Docenić to, co ulotne

Dni Babci i Dziadka to nie tylko święto seniorów. To nasze wielkie przypomnienie o tym, by doceniać ich „tu i teraz”. Jeśli Twoje dzieci mają to szczęście, że mogą jeszcze przytulić się do pradziadków lub dziadków, świętujcie to najmocniej jak potraficie. Nie tylko prezentem, ale przede wszystkim czasem.

Czego tak naprawdę potrzebują od nas dziadkowie?

• Uważnego słuchania: Nawet jeśli słyszysz historię o tym, jak dziadek szedł do szkoły 10 kilometrów przez zaspy po raz dziesiąty – wysłuchaj jej. To jego dziedzictwo.
• Cierpliwości: Do tego, że wolniej wybierają numer w telefonie, że nie rozumieją TikToka i że po raz trzeci pytają o to samo.
• Obecności bez telefonu w ręku: Dziadkowie nie potrzebują naszych zdjęć na Instagramie. Potrzebują widzieć nasze oczy i uśmiechy naszych dzieci na żywo.

Relacja, która buduje korzenie

Dla dziecka relacja z dziadkami to coś więcej niż rozpieszczanie i dodatkowa porcja słodyczy. To nauka o korzeniach, o tym, skąd pochodzimy. To budowanie poczucia przynależności. Widok babci czytającej bajkę wnukowi to obrazek, który Twoje dziecko zapamięta na całe życie – znacznie lepiej niż najdroższą zabawkę.

Jeśli już ich nie ma…

Dla wielu z nas styczeń to trudny czas, bo idziemy z kwiatami nie na kawę do bloku, ale na cmentarz. Jeśli Twoich rodziców lub teściów już nie ma, opowiedz o nich swoim dzieciom. Wyciągnijcie stare albumy. Pokażcie, jakie mieli oczy, co lubili robić, czego się śmiali. Pamięć to jedyny sposób, by oszukać czas.

Moje wyzwanie dla Ciebie na ten tydzień:

Zanim kupisz kolejną parę kapci czy zestaw herbat, zadzwoń. Zapytaj: „Babciu, jak się dziś czujesz?”. Odwiedź ich bez okazji. Nagraj głos dziadka, jak opowiada bajkę Twojemu dziecku. Zdóbcie wspólne zdjęcie – niepozowane, prawdziwe, w domowych dresach.

Bo te chwile to jedyne, co nam zostanie, gdy nić życia kiedyś się przetnie. Doceniajmy ich dziś. Jutro może być tylko wspomnieniem.